6) Communicatie als middelpunt: Voorbij de Uncanny Valley (1/2)

Bij de Uncanny Valley werd er dus volgens de hypothese realisme als  maatstaf genomen. Vanaf hier sla ik een andere weg in om aan te tonen dat het veel meer behelst dan enkel dat. In principe draait allemaal om onszelf en de persoonlijke ruimte die we allemaal nodig hebben en zodra iets (te snel) binnen die ruimte komt wat we nog niet echt kennen of wensen, dan komt er een afstotingsreactie. 

Voor mij werd het in ieder geval duidelijk toen ik zag dat met Social Media de mensen eenzelfde reactie vertoonden als met de Uncanny Valley als het ging om reclame uitingen rondom hun sociale uitingen naar de buitenwereld. Iedereen kan het wel accepteren als er wat reclame in de bus komt of Spam ontvangen, mits deze wel past in je interesse veld en/of een gerichte boodschap is. Via Social Media is dit eens te meer waar. Dus als mensen zich met het product konden identificeren en het als deel van zichzelf zagen (zoals Nike, Apple, Levis etc), konden ze heel wat meer hebben betreffende reclame. Dus ego/image blijkt hier de bepalende factor te zijn.

Op dat moment werd dat platte schema van “The Uncanny Valley” plots een plattegrond. Waarin je een groot rond meer hebt en in het midden een eiland. Dat eiland zijn wij dus zelf en het water representeert de persoonlijke afstand die wij allen graag hebben. Samen met het idee van “Bridging the Uncanny Valley”, zag ik nu meerdere bruggen die een individu verbinden met de buitenwereld om zich heen. Deze bruggen zijn bestaande bruggen, of bruggen die nog gebouwd moeten worden.

Persoonlijke_ruimte