2) Communicatie als middelpunt: Uncanny Valley 2.0

“The Uncanny Valley”

Draait “kort door de bocht” om de hypothese dat robots of computer gerenderde objecten te echt worden om leuk/ schattig/ grappig te vinden, maar niet echt genoeg om te accepteren. Het is professor Masahiro Mori, die hierbij met zijn onderzoek betreffende robots mee kwam en dat weer afgeleid was van Jentsch Ernst en Sigmund Freud op basis van “The Uncanny”. Vanuit mijn huidige inzichten kan ik enkel zeggen dat de laatste twee mannen teveel in detail traden en zo het totaal plaatje miste. Maar terug naar Masahiro’s hypothese. De Uncanny Valley werd vooral genoemd  in spellen en robots die steeds realistischer ogen maar een apathie veroorzaken bij de doelgroep. Praktijkvoorbeelden hiervan zijn vooral makkelijk in films te benoemen zoals: Beowulf, Final Fantasy the spirits within, Monster House, The Polar Express en Garfield. “The Susension of disbelief”, wat inhoud dat mensen bereid zijn om het onrealistische toch een plaats te geven in hun beleving van de film, wordt hier vaak gestoord en mensen hebben dan moeite in het verhaal te blijven hangen.

http://en.wikipedia.org/wiki/Uncanny_valley

uncanny valley

“The Uncanny Valley 2.0”

Beperken we ons tot de Uncanny Valley zoals het nu vooral bekend is CG dan is een duidelijke aanvulling nodig in de vorm van lijnanimatie(cartoons), stop-motionanimatie en robot bestuurde poppen(monsters, draken, dieren, fantasiedieren). Eigenlijk ook fotostrips en CGIstrips.

Bij animaties kunnen we voorbeelden als Space Jam, Garfield, Fire and Ice, Joris en de Draak, Lord of the Rings(de animatie) en Who Framed Roger Rabbit erbij halen. Hier zie je een duidelijke menging van geschoten beelden met handgemaakte beelden. Bij zowel deze animaties als de fotostrips is de menging van echt en kunstmatig toegevoegde personages/objecten het probleem. Niet dat het bij deze voorbeelden het probleem door de hele film werden ervaren maar regelmatig de kop op staken.

Bij films waarin modellen, robots, pakken of stop-motion gebruikt wordt, kan ook door slechte integratie de kijker uit de “Suspension of Disbelief” gegooid worden. Bekende films die hieronder vallen zijn Star Wars, Sinbad en Willow. In mijns inziens zijn het vooral de momenten als poppen niet echt genoeg zijn maar ook niet grappig/schattig overkomen.

Wel lijkt de Uncanny valley het sterkst een uitdaging te worden als er karakters, dieren of voorwerpen gebruikt die wij allen kennen. Vooral waar emoties getoond moeten worden, lijken de zwakste kanten van niet echte karakters naar boven te komen en zelfs Avatar soms wat schade op te doen. Niemand heeft ooit een echte dinosaurus, ruimtewezen of monster gezien en stoort het mensen minder/niet dan wanneer er een computer gegenereerde hond, kat, mens, paard of ander wezen dat dicht tot ons staat gebruikt zou zijn. Dus hoe verder het van ons afstaat, des te makkelijker kunnen wij er in geloven.