17) Communicatie als middelpunt: Blokkades in de verbindingen

Door de jaren heen bouwen mensen enkel meer bruggen, bruggen verdwijnen nooit, maar worden hooguit geblokkeerd. Denk aan ons gedrag en de dingen die we deden toen we kinderen waren (verstoppertje, tikkertje), waar we zogenaamd te oud voor worden.

 

(groot) Ouderschap:

Veel blokkades zijn voor lange periodes in het leven, om vervolgens voor lange tijd opgeheven te worden. Dit zien we met ouders en grootouders. Die met hun kinderen graag Sinterklaas vieren, maar zelf ook lange periodes er niets meer mee hadden.

Ook is het spelen iets dat we bijna niet meer doen, omdat we zogenaamd hier te oud voor zijn en houden mensen zich er niet mee mee bezig. Althans, totdat ze kinderen hebben. Veel ouders die plots familiespelletjes weer leuk vinden,vaders die meehelpen met Lego en wie kunnen we niet betrappen stiekem even mee te schommelen met de kinderen?

 

Nostalgie/retro:

Er zijn veel mensen die zichzelf die blokkades niet opleggen, maar dat is vaak een minderheid (mensen die Transformers, Lego, modeltreintjes, tekenfilms of andere zaken blijven sparen). Zij houden graag vast aan een vorm van nostalgie. Spelen met Nostalgie kan een slimme brug zijn en kan tijdelijk werken om je publiek mee te bereiken als je weet wat hen bindt met een bepaalde periode in hun leven. Mensen geboren in de jaren 70 vinden het leuk om naar een 80′s party te gaan en zo zijn er ook andere zaken die de aandacht kunnen trekken.

Vaak noemen we het ook retro, dan is er vaak een bepaalde periode die uitgekozen wordt om onder de aandacht te brengen in de vorm van kleding, haarstijl of zelfs dansvormen. Voor de massa is dit vaak maar tijdelijk van aard, maar heeft zich bewezen erg krachtig te kunnen werken.

 

Motivatie van de blokkade = Schaamte

Feitelijk zien we dus dat schaamte een sterke motivator te zijn om deze blokkade te vormen en uit zelfbescherming we hier niet meer mee bezig houden. Zoals Theo Maassen al terecht stelt: “Waarom zijn er bijvoorbeeld geen clubs voor Apekooi?” Terwijl de meesten tijdens de ging dit het allerleukste vonden. Dit komt vooral voort uit het feit dat mensen niet teveel uit de toon willen lopen uit een instinctieve angst om verstoten te worden. 

Hoe ouder we worden, hoe minder kwetsbaar we ons willen opstellen uit angst dat er hiervan misbruik gemaakt wordt door anderen. Maar toch is er een charme van herkenning hierin te bespeuren, waarin je het publiek kan prikkelen.

Wel is het zo dat er momenten zijn dat we ons hiervoor weer gaan opstellen. Waar we de charme van Sinterklaas kwijt zijn als we 20 jaar oud zijn, is deze weer terug zodra we ouders zijn. Dit betekend dan eigenlijk dat zoiets als Sinterklaas

 

On a sidenote:

Ik heb een workshop gevolgd waarbij de spreker regelmatig gevraagd werd problemen bij de directie op te lossen, als zij in een soort patstelling zaten. Zijn doel was dan om ze allemaal meer open te laten stellen naar elkaar en dat deed hij door met zijn allen een middagje iets wat gezien wordt als “kinderachtig” te doen. Dus dat de hele directie met klei, Lego of iets anders aan het spelen was. Feitelijk werden ze hier op slimme wijze gedwongen zichzelf kwetsbaarder op te stellen en was er bij allen ook een extra verbinding die open stond. Dit hielp ze om breder te denken en opener te praten en zo sneller tot een oplossing te komen.

Ik zie het dan ook vaker dat mensen zich in moeilijke tijden gaan afsluiten, om aan de ene kant minder kwetsbaar te zijn en zo beter te kunnen focussen op het directere probleem. Zo voelen ze zich veiliger en feitelijk zelfverzekerder. Wel kan het ervoor zorgen dat mensen veel oplossingen zo over het hoofd gaan zien en zo de echte oplossing missen.