3) Communicatie als middelpunt: Bridging the Uncanny Valley (1/3)

Natuurlijk is het belangrijk te kijken naar wat de oplossingen zijn voor de gestelde problemen. Dus hoe overbruggen we deze? Voor mij was het niet meer dan logisch dan te kijken waar de problemen te verwachten zijn, maar deze nauwelijks tot niet aanwezig waren.

Als eerste pakken we een oude klassieker waarbij lijnanimatie en geschoten materiaal wel goed mengden. Hiervoor nemen we “Marry Poppins”. In de scene waarin ze gezamenlijk in de krijtwereld springen, hebben de hoofdpersonages plots kleurrijke kleding aan, is de set beschilderd en zijn de geanimeerde karakters niet te vrolijk gekleurd. De menging hiervan is door niemand bekritiseerd en mag dan als een geslaagd voorbeeld dienen. Ik noem dit een voorbeeld van “Bridging The Uncanny valley”; Zorgen voor een goede menging tussen de materialen zodat niets te hard eruit springt. Je zou het ook kunnen zien als een enorme bijdrage tot “the suspension of disbelief”, dat het de kijker gemakkelijker maakt zich in te leven in hetgeen dat hem voorgespiegeld wordt.

Dus contrasten zijn ongewenst en integratie is de sleutel, tenzij je met de contrasten een boodschap kunt vertellen en het dus bij het verhaal/boodschap lijkt te passen. Dit blijkt uiteindelijk ook bij alle andere vormen van communicatie een sleutelrol te spelen die nooit onderschat mag worden.